Kolombiya Cumhurbaşkanı Gustavo Petro, ülkenin Karayip kıyısı boyunca, henüz kullanılmamış yenilenebilir enerji kaynakları olarak tanımladığı kaynaklarla güçlendirilen bir Bitcoin madenciliği merkezi kurmak istiyor. Öneri, diğer Latin Amerika ülkelerinde başarıya ulaşan bir modeli takip ederek yabancı yatırımı çekmeyi ve kuzey Kolombiya'da ekonomik kalkınmayı teşvik etmeyi amaçlıyor.
Petro, endüstri için temiz enerji yaklaşımını savunarak, "Sanal para birimleri fosil enerjiye dayanırsa küresel ısınma patlar ve iklim çöküşü yaşanır" dedi. Özellikle Barranquilla, Santa Marta ve Riohacha şehirlerini potansiyel yerler olarak belirtti ve yerel Wayúu topluluğunun gelecekteki projelerin ortak sahipleri olması çağrısında bulundu.
Bu vizyon, Kolombiya'nın güçlü yenilenebilir enerji profiliyle destekleniyor. 2024 tarihli bir Dünya Bankası raporu, ülkenin elektriğinin %75'ini yenilenebilir kaynaklardan ürettiğini, bunun da küresel ortalamanın iki katından fazla olduğunu ortaya koydu. Petro'nun planı, madencilik operasyonlarına güç sağlamak için bölgedeki fazla rüzgar ve güneş kapasitesini kullanmayı ve boşta duran elektriği yeni bir gelir akışına dönüştürmeyi öneriyor.
Ancak öneri, yalnızca siyasi hırsla çözülemeyecek önemli bir ekonomik zorlukla karşı karşıya: yüksek enerji maliyeti. Kolombiya'nın yerleşik madencilik merkezleriyle rekabet edebilmesi için mevcut elektrik fiyatları ile küresel Bitcoin madenciliği endüstrisinin çok düşük marjları arasındaki büyük uçurumu kapatması gerekiyor.
Kilovat saat başına 0,203 dolarlık mevcut endüstriyel oranlarda, Kolombiya'da büyük ölçekli Bitcoin madenciliği derinlemesine kârsızdır. Bugün kârlı operasyonlar, özellikle 2024 Bitcoin yarılanmasının madencilik ödüllerini azaltmasından sonra, genellikle 0,05 $/kWh'nin altındaki elektrik maliyetlerine ihtiyaç duyuyor. Mevcut ağ koşullarına dayanarak, Kolombiya'da tek bir Bitcoin madenciliği için gereken elektrik maliyetinin yaklaşık 155.000 dolar olduğu tahmin ediliyor ve bu da varlığın piyasa fiyatını çok aşıyor.
Bu durum, bölgenin mevcut madencilik liderleriyle tam bir tezat oluşturuyor. Paraguay, Itaipu Barajı'ndan gelen fazla hidroelektrik enerjisini kullanarak ve 0,04 ile 0,05 $/kWh arasında elektrik anlaşmaları sağlayarak önemli yatırımlar çekti. Benzer şekilde Brezilya ve Arjantin'deki madenciler, sırasıyla kısıtlanmış yenilenebilir enerji kaynaklarından ve yakılan doğal gazdan yararlanarak başarıya ulaştılar. Bu ülkeler, atıl veya ağır indirimli enerjiye erişim sunarak gelişiyorlar; bu, Kolombiya'nın şu anda rekabetçi bir ölçekte sağlamadığı bir kaynak.
Kolombiya için bir fırsat, halka açık madencilerin daha yüksek marjlı yapay zeka ve yüksek performanslı hesaplamaya yönelmeye başladığı Amerika Birleşik Devletleri'ndeki değişimden geliyor. Bu göç, daha ucuz elektriğe ve dost hükümetlere sahip ülkeler için küresel hashrate'den bir pay açıyor.
Petro'nun önerisi Kolombiya'yı bu payın bir kısmını elde edecek şekilde konumlandırsa da girişim siyasi belirsizlikle karşı karşıya. Cumhurbaşkanının görev süresi Ağustos 2026'da sona erecek ve anayasal olarak yeniden seçilme şansı bulunmuyor. Onun yerine geçecek önde gelen adaylar, kripto para politikası hakkında önemli bir kamuoyu açıklaması yapmadılar ve bu da projenin uzun vadeli uygulanabilirliğini sorgulanır hale getiriyor. Ülke çarpıcı biçimde daha ucuz enerji sağlamanın bir yolunu bulmadıkça, Karayip madencilik merkezi vizyonu muhtemelen ekonomik olarak erişilemez kalacaktır.
Bu makale sadece bilgilendirme amaçlıdır ve yatırım tavsiyesi teşkil etmez.
